De kern van ervaringswerk

Je ervaringen inzetten voor de ander en je omgeving klinkt eenvoudiger dan het is. Dat is ook te merken aan de vele discussies en vraagstukken die eraan worden gewijd. De vraag is dan wel of dit tot een helder en klaar antwoord leidt. Zelf heb ik mij ook lange tijd laten verleiden tot het zoeken naar antwoorden en eenheid omtrent het thema en de velerlei visies die hierop zijn losgelaten. Ik ben daar mee gestopt en heb besloten mij vooral te richten op mijzelf en mijn persoonlijke kwaliteiten en mogelijkheden hierin. Wat ik bovendien veel belangrijker vind is de mate waarin ik er zelf in ontwikkel en dat ik iets doe wat aansluit bij waar ik in geloof en voor sta. En eigenlijk kom ik in de praktijk steeds weer op hetzelfde punt terecht: als ik mijzelf niet (er-) ken, (er-)ken ik de ander niet. Ik en de ander zijn niet dezelfde en zijn geschakeld door middel van gedeelde kenmerken en grote verschillen. En dat geeft geen conflict, maar sluit aan.

Herstel is ontwikkeling

Herstel vindt plaats in verschillende fasen en op verschillende vlakken en zijn nauw verbonden met persoonlijke ontwikkeling. Rond 1998 begon dat voor mij na mijn SPW opleiding, die een belangrijke rol heeft gespeeld in mijn identiteitsvorming, waarna ik begon met preventievoorlichting op scholen. Deze was nog volledig gestoeld op mijn ex-verslavingsidentiteit en met het herhaaldelijk vertellen van mijn verhaal en de uitwisseling met de studenten kreeg ik een bredere visie op mijn eigen levensverhaal. Maar mijn herstel was op andere vlakken nog maar in het beginstadium. Het is als laagjes afwerken, vaardigheden en zelfkennis ontwikkelen om mettertijd steeds beter te leren dealen met mijzelf, mijn zwakten en mijn sterkten. Tegenwoordig is mijn inzicht in mijn verhaal veel meer uitgekristaliseerd, met de vele verbanden, sociologie, genologie en psychologie. En dagelijks zijn er confrontaties die mij bewust maken en houden van de noodzaak om naar binnen te kijken en tegelijkertijd voorbij mijzelf te kijken.

Van het eigen verhaal naar herstelondersteunend werken

Via deelname aan zelfhulpgroepen en het facilliteren van online groepen en individuele vragen, ben ik steeds meer overgegaan op het wijkgerichte werk. Van enigszins veilige afstand heb ik de ander steeds naderbij laten komen in mijn werkzaamheden. Dit heeft mij erg geholpen om de ander vanuit zijn of haar context te leren zien en begrijpen, voorbij het eigen verhaal. De principes van herstelondersteuning zijn steeds leidend geweest en de kennis vanuit opleidingen hebben mij zeker geholpen in het begrijpen en hanteren van contextuele situaties. De belangrijkste praktijkschool is echter het actief toepassen geweest. Met de steeds weer terugkerende plicht terug te komen bij mijzelf: Waar sta ik? Wat wil ik? Wat kan ik? Het is een reis.

Zelfexposure

Het is bijzonder om te zien hoe ervaringswerkers bewust naar zichzelf en het handelen kunnen kijken. Het is ook daardoor dat ervaringswerkers heel finetuned kunnen zijn als het gaat over bejegening en hulpverleningspraktijken en aanvoelen waar belemmeringen en stagnaties zitten. Deels vanuit eigen ervaringen met hulp en welzijn, maar ook vanuit de opgedane kennis en ervaring in praktijksituaties en een niet te onderschatten gave van perspectief. Dit houdt wel in dat ervaringswerkers niet stil moeten gaan staan of vinden dat ze niets meer te leren hebben. Blijf je bewust van wie je bent en heb oog voor die ander. Want met elke ontmoeting met een ander heb je weer wat te ontwikkelen voor jezelf.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.