Het verhaal, de waarheid

Luisterend naar het verhaal van de ander kom je soms heftige ervaringen tegen en dan ontstaat er een gemengd gevoel van meedogen en respect voor de persoon die hier open over vertelt. Soms is dit na een lange periode van stilzwijgen, een andere keer is het verhaal doorleefd en meerdere keren verteld. Ik ervaar het altijd als bijzonder eervol om een kijkje te mogen nemen in de ervaringen van de ander en hoe hij of zij zich daar doorheen geworsteld heeft. Het heeft ook vaak wel raakpunten in thema’s van je eigen verhaal en soms biedt het ook nieuwe kennis en ervaring in de belevingswereld van zowel mijzelf als de ander. Een tijdje terug zag ik een documentaire die mij weer nieuwe inzichten gaf in de dynamiek van het persoonlijke verhaal en de omgeving. Het ging over een vrouw die vertelde tijdens de oorlog een tijdje met wolven samengeleefd te hebben.

Het meisje en de wolven

‘Mischa en de Wolves’ is een documentaire over een vrouw die op een dag met haar ellendige verhaal naar buiten kwam en waar een schrijfster op indook en samen schreven ze een boek. Zo kwam het dat haar verhaal steeds meer mensen bereikte en het meedogen van de mensen was groot. Want dit was een levensverhaal waar je allerlei gevoelens en gedachten bij kreeg en je kon niet anders dan veel respect voor deze dame hebben omdat ze haar geheimen blootgaf. Dat dit tijdens de oorlog gebeurde raakte ook de verbeeldingskracht van de luisteraars en de mythe van het samenleven met wolven versterkte dat. Wat was deze vrouw moedig geweest, een ware overleefster!

En toen ging het mis…

Het verhaal bleek uiteindelijk niet waar te zijn, ze viel door de mand. Wat betekent dit voor het luisteren naar het verhaal van een ander? En wat betekent dit voor deze vrouw, die tot slot moet toegeven dat haar verhaal uit haar fantasie voortkwam? Zoals ze zelf aangeeft naderhand: ‘ik ging er zelf in geloven’. Dat maakt het intrigerend. Kan iemand zo vaak zijn of haar verhaal vertellen dat het voor de persoon waarheid wordt? En hoe werd dit in dit geval zo bevestigd door de omgeving dat ze hier zo in vastliep? Het was haar persoonlijkheid geworden; het was niet gewoon een verhaal meer, ook niet voor haarzelf.

Terug naar het ware verhaal

Als ervaringswerker en coach zet mij dit aan het denken. Als je luistert naar het verhaal van de ander, ga je er vanuit dat het verhaal klopt, in ieder geval echt beleefd is door de persoon. Ik denk dan ook dat dat altijd mijn uitgangspunt moet zijn. Het is een vraag om hulp, steun en/of aandacht en die geef ik. De kern van de beleving, de thema’s die erin zitten en hoe dit zijn of haar visie en insteek in het huidige leven heeft, daar bouw je op voort. Tegelijkertijd zal ik altijd willen overbrengen dat er ruimte is, altijd, om op dingen terug te komen. En dat geheimen gedeeld mogen worden. Het is aan de ander om dat wel of niet te doen. Soms is het goed om regelmatig door te vragen. Aan het eind van de documentaire hoor je het ook als goed luisteraar terug. Ze had een andere behoefte met het vertellen van haar verhaal. Die is op één of andere manier niet opgepikt. En dat is waar het om draait. Vind die.

https://www.2doc.nl/documentaires/series/2doc/2021/misha-and-the-wolves.html

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.